Laatst had ik een diep mooi gesprek met een vriendin. Over energie. Over hoe voelbaar het is wie je bent, nog vรณรณrdat je iets zegt. En dat het vaak niet eens uitmaakt wat je precies zegt, zolang je maar spreekt vanuit je hart.
En tochโฆ ik merk hoe snel ik mezelf vergelijk.
Hoe er dan een stemmetje opkomt dat zegt:
zij doet het beter,
hij is unieker,
zij weet veel meer,
hij zet iets neer wat ik nog niet kan.
Wat er dan gebeurt in mij?
Ik maak mezelf kleiner.
Ik word stiller.
Ik trek me terug en laat mezelf minder zien.
Of laat mezelf zelfs helemaal niet zien.
Terwijl ik diep vanbinnen weet dat het daar niet over gaat.
Dat wat ik te brengen heb niet zit in perfectie of originaliteit,
maar in mijn energie. In mijn echtheid.
En dat mijn reis ook zichtbaar mag zijn.
Zelfs als dat betekent dat er soms opeens een andere weg ontstaat.
Dat gesprek herinnerde me weer:
mensen bewegen niet naar je toe om wat je zegt,
maar om wat je uitstraalt.
Om wat je deelt vanuit je hart.
Mijn energie is niet inwisselbaar.
Die van jou ook niet.
En misschien is dat wel het spannendste wat er is:
Vertrouwen dat wie je bent, al genoeg reden is om zichtbaar te blijven.๐ค